حبیب ابن مظاهر زمان

رو لبهام پر از خنده بود تا کِی باید این نقشو تمرین کنم یا هر سالِ تحویل بگم پیشمی تا کِی باید این فکرو تلقین کنم دارم درد و دل می کنم گوش کن چقدر حرف دارم که خالی بشم چه حرفایی رو تو خودم ریختم ببین از نبودِ تو چی می کشم میگن سایه ی من شبیهِ توئه آره تکیه گاهم همین سایه بود ولی از همون بچگی دردِ من نگاهای سنگینِ همسایه بود تهِ هر زمستون یه هفته به عید یه چیزی تو این سینه چنگ میزنه شاید ترکشایی که سهم تو شد یکیشون هنوز کنجِ ذهنِ منه تو این سالهایی که بی تو...

ادامه مطلب